Türkiye’de siyasetin gündemiyle vatandaşın gündemi giderek birbirinden uzaklaşıyor.
Siyasetçiler birbirleriyle kavga ediyor, ekranlarda büyük cümleler kuruluyor, her gün yeni bir polemik çıkıyor.
Vatandaşın gündemi ise çok daha basit:
Bu ay nasıl geçineceğim?
Emeklinin derdi rakamlarla açıklanan ekonomi değil, cebindeki paradır. Asgari ücretlinin derdi kimin hangi konuşmayı yaptığı değil, maaşının kaç günde eridiğidir. Esnafın derdi siyasi tartışmalar değil, akşam kasayı kapattığında geriye ne kaldığıdır.
Burada iktidara da muhalefete de söylenecek söz var.
AK Parti uzun yıllardır bu ülkeyi yönetiyor. Yapılan yolları, hastaneleri, savunma sanayiindeki gelişmeleri, büyük yatırımları yok saymak haksızlık olur.
Ama yapılan hizmetler bugünkü ekonomik sıkıntıların konuşulmasına engel değildir.
Başarı sizin eserinizse, yanlışın sorumluluğunu da başkasına bırakamazsınız.
Vatandaş artık mazeret değil, sonuç istiyor.
Muhalefetin de iktidarın yaşadığı sıkıntılardan kendisine başarı hikâyesi çıkarmaması gerekiyor.
Yıllardır “Bunlar gitsin” deniliyor.
İyi de sonra?
Millet yalnızca kimin gideceğini değil, yerine gelecek olanın ne yapacağını da bilmek istiyor.
İktidara kızmak başka, ülkeyi yönetebileceğinize milleti inandırmak başka şeydir.
Ama beni asıl rahatsız eden başka…
Biz ne zaman siyasetin birbirimize düşman ettiği insanlar haline geldik?
AK Partili, CHP’li, MHP’li, İYİ Partili…
Markette hepimiz aynı etikete bakıyoruz.
Aynı kiraları, aynı faturaları ödüyoruz.
Çocuklarımız için aynı gelecek kaygısını taşıyoruz.
Öyleyse neden birbirimizi düşman görüyoruz?
Siyasetçiler bugün kavga eder, yarın aynı masaya oturur.
Biz ise onların söylediği sözler yüzünden komşumuzu, arkadaşımızı, hatta kardeşimizi kırıyoruz.
Sonra onlar yollarına devam ediyor.
Kırgınlık bize kalıyor.
Türkiye’nin ihtiyacı bir siyasi tarafın diğerini yok etmesi değildir.
İktidar görevini yapmalı.
Muhalefet gerçek bir alternatif ortaya koymalı.
Vatandaş da hiçbir siyasetçiye aklını ve vicdanını teslim etmemeli.
Çünkü iktidarlar değişir.
Liderler değişir.
Partiler değişir.
Ama aynı sokakta yaşamaya devam edecek olan yine biziz.
Belki artık kimin kazanacağını konuşmaktan önce şunu konuşmalıyız:
Bu kavganın sonunda millet ne kazanacak?